Derrick!

Smá innskot, mjög nauðsynlegt innskot. Núna skuluð þið, ágætu lesendur, fara inn á þessa heimasíðu ekki seinna heldur en núna:

http://www.derrick.nl

Vitiði hvað...þetta er ein fyndnasta, skemmtilegasta og frábærasta heimasíða sem ég hef nokkru sinni litið augum á. Þetta er skemmtistaður í alvörunni! Og vitið þið hvar hann er? Utrecht. Nils sagði mér frá þessum stað fyrir nokkru og ég er búin að vera eins og ég sé með orm í rassinum, spenningurinn er það mikill. Nota bene, sáuð þið opnunarmyndina af Derrick í Travolta-getuppinu? Vil ég beina athygli ykkar nú að lagalistanum. Á honum er að finna U2, Dolly Parton, MC Hammer, 2 Unlimited, Michael Jackson og Tom Jones. Hvers konar snillingum datt þetta í hug! Síðan er náttúrulega punkturinn yfir i-ið byrjunartónlistinn, ég var hreinlega búin að gleyma hversu mikil klassastef þetta er. Nostalgían alveg í botni. 8 ára, eina stöðin var RÚV og oftar en ekki sat ég með henni Hákoníu minni í næsta húsi og horfði á Derrick. Það verður ekki betra en þetta. Horst Tappert, þú ert hetja.

Holland

Vitið þið hvað mér tókst að gera í gær? Nei, það er mjög góð spurning og enn skemmtilegra svar. Ég pantaði mér eitt stykki miða til Hollands takk fyrir! Ó já. Er búin að rembast eins og rjúpan með harðlífi síðan á jólum að koma mér yfir þennan litla skurð á milli Bretlands og meginlands Evrópu, en ekkert hefur gengið. Fyrr en í síðustu viku... Þessi sápa byrjaði á jólunum þegar hinir dásamlegu foreldrar mínir gáfu mér ferð til Hollands í afmælis/jólagjöf (stundum, en mjög sjaldan er gaman að eiga afmæli í desember). Hugmyndin var sú að þá gæti ég notað tímann til að hitta gamla skólafélaga úr Li Po Chun sem ég hef hreinlega ekki séð upp til hópa síðan við útskrifuðumst vorið 2004, þannig að það eru komin þrjú ár! Þetta virtist ætla að vera auðvelt mál: Einfaldlega að ákveða tíma og panta far. Ó það var ekki svona auðvelt. Ég hafði ekki tíma, Nils hafði ekki tíma, fór til London, var að læra, var að vinna...nefniði það bara, það var bara ekki hægt. Önnur ástæða fyrir því að ég hreinlega þurfti að koma mér til lands viðarskónna var að stórvinur minn Hector var í skiptinámi í Hollandi frá Ameríkunni og bara í önn þannig að þetta var síðasta tækifærið til að sjá hann í alltof langan tíma. Jæja, spólum fram á síðustu helgi. Allt í einu datt mér í hug að það væri hreinlega möguleiki að ég kæmist. Það myndaðist smá opna um næstu helgi þar sem ég gat troðið mér. Þá var það "bara" að skipuleggja bæði lærdóm og vinnuna. Til að gera langa sögu stutta: með miklum tilfæringum og mörgum "false starts" var ég hreinlega búin að gefast upp aftur. Þá kom hugljómun, ljómi eins og ég hef viljað kalla.

Allt í einu var ég ekki einungis að fara til Hollands heldur kom í ljós að það var verið að skipulegga massa reunion akkúrat þessa helgi og allir voru að fara hittast í Utrecht, skólanum sem Nils og Tessa eru í. Fólkið var hreinlega að bíða eftir því að ég kæmi að heilsa upp á það. Þannig að meðal annarra verða Nils (Norge), Tessa (England), Vincent (Holland/Ísland), Hector (Spánn, en er að læra í USA) og mögulega Elías (Finnland) ekki bara í sama landinu heldur í sama bæjnum. Þetta er alveg hreint stórkostlega skemmtilegur hópur af fólki sem var allt á mínu ári og við vorum öll saman í leiklist. Ég hef ekki séð Tessu síðan á fyrsta ári hér í Edinborg, Vincent kom í smá heimsókn til Íslands 2004 að ég held og Elías og Hector hef ég ekki séð síaðan 2004. Að auki verður fullt af öðru fólki frá mínu og árinu á undan þarna líka. Talandi um góða tímasetningu.

Þetta er ekki búið. Pantaði miðana og sveif á bleiku skýji allan daginn. Kom síðan heim og ræddi þessi mál við Ingibjörgu og Kristján. Upprunalega planið var að vera í Hollandi frá föstudagskvöldi til sunnudagsvölds. Kemur þá ekki í ljós að mánudagur er frídagur hér í Skotlandi og þau verða í fríi. Bjóða mér barasta upp á að vera einn dag í viðbót. Þannig að núna er ég að fara til Hollands frá föstudagskvöldi til mánudagskvölds. Þvílík algjör og endalaus snilld. Er núna svífandi á tveimur bleikum skýjum, eitt fyrir hvorn fót auðvitað.

Þannig að núna er bara að setja í fluggrírinn, overdrive og auxiliary power og gefa í með lærdóminn, sem gengur svona nokkuð vel akkúrat núna. Má nefna að ég er að fara í tvö próf í þessum mánuði þann 10 og 14 maí. Vitiði hvað, mér er alveg sama. Það reddast! og á meðan verð ég í Hollandi (hvet ég alla til að taka sér tíma og lesa hversu oft ég hef skrifað 'Holland' í þessum litla pistil).

Fólkið: Mamma og pabbi, algjörlega!

Landið: Holland, haha, skrifaði það einu sinni í viðbót.

Þátturinn: Frasier, ó minn heilagi hvað þetta er gríðarlega góður þáttur.

Greinin: Microbus crashes and Coca-Cola cash: The value of death in 'free-market' El Salvador, læra læra læra

Smásagan: Rita Hayworth and the Shawshank Redemption eftir Stephen King, braust í grát þó að ég sé búin að sjá myndina oft og mörgu sinnum.

Dagurinn: Föstudagur, því þá fer ég til Hollands, haha og enn einu sinni.

Tilvitnunin:

Frasier: "You try ice-skating and blowing a jug while your heart is breaking!"

- Frasier, að lýsa Nashville on Ice: The All-Skating Country Jamboree

Heimsóknir, hrollvekjur og harðlífi.

Mikið hef ég verið að bauka síðustu vikurnar, meira heldur en vanalega (bauka er eitt af mínum nýju uppáhaldsorðum, og reyndar líka hnota, skemmtilegt). Svona til að byrja með má ég til með að nefna frábæra páksaferð okkar mæðgna! Mamma og Systa gerður sig svo frábærar að skella sér hreinlega til Edinborgar yfir páskahelgina. Yndislegt veður, góður matur og enn betri félasskapur í þrjá daga, veður ekki betra. Hápunkturinn verður nú samt að vera kvöldverðurinn á japanska/kínverska staðnum þar sem við borðuðum hreinlega á okkur gat. Sushi í forrétt og kínverskur í annan forrétt og aðalrétt. Má til að nefna það að þegar kínverski forrétturinn var lagður á borð voru miklar málaleggingar um hvort að þetta væri ekki bara aðalrétturinn, var svo svakalega mikið. Nei nei, eftir stórmáltíð komu síðan þrír kúfullir diskar af allskonar góðgæti. Hvað ætli við höfum verið lengi inn á þessum blessaða stað? Tveir tímar, minimum. Auðvitað var síðan verslað. Ég nefni voða sjaldan föt eða annan slíkan varning á þessu litla bloggi en ég verð bara að nefna megajakkan sem mamma var svo yndislega að kaupa fyrir mig: Blár frakki! Litla snilldin sem það var, varla búin að fara úr honum. Hérna er síðan aðalatriðið: Hann var á 70% afslætti og kostaði 18 pund! Þannig að við vorum bara að spara með því að kaupa hann, hehe. Löbbuðum síðan út um alla alla alla Edinborg, tókum alveg RISAhring á laugardeginum, mamma bara í hörkuformi þessa dagana. Skelltum okkur líka á litla snilld sem heitir Farmer's Market þar sem bændur selja afurðir sínar s.s. jógúrt, safa, kjöt og fisk af öllum gerðurm. Mér og Systu tókst meira að segja að laumast á pöbbinn að næturlagi á meðan mamma slappaði af heima, en auðvitað stóðum við okkur eins og sannar hetjur í öldrykkju með reglulegum stoppum yfir daginn. Frábær ferð í alla staði og hvet ég alla til að taka þær sér til fyrirmyndar og fara að koma sér af stað, styttist í að ég hreinlega fari að útskrifast og hverfi úr hinni fögru Edinborg. Takk fyrir að koma stelpur, björguðu alveg páskunum.

En ég fór sjálf í smá leiðangur helgina áður en þær stöllur komu í heimsókn: til London. Þar tókst mér alveg sjálfri að leggja byrjunardrög að Kambódíuferð! Já, ekkert minna heldur en það. Hitti stofnanda leiklistarsamtaka sem stafar þar í landi og hann bauð mér að koma í sumar, í heilann mánuð takk fyrir. Þetta er allt að gerast og mun ég rita um það síðar.

Einhver hefur væntanlega spurt sig hvað í andskotanum er að gerast á myndinni sem fylgir þessu bloggi. Já, maður spyr sig. Ég ákvað í algjöru sakleisi mínu að skella mér á Inland Empire. Ó mitt heilaga litla hjarta. Ég hef aldrei aldrei aldrei verið svona hrædd í bíó á minni æfi, og þá er ég að segja mikið. Já, ég tel með The Village og Blair Witch Project Harpa mín, jafnvel legg þær saman. Hún byrjaði svo sem allt í lagi, svolítið súrrealísk eins og David Lynch er einum lagið. Var svolítið stressuð en fyrsti klukkutíminn var bara fínn. Síðan komu hinir tveir! Já tveir klukkutímar í viðbót. Meðal atriðana voru konur hlaupandi um með skrúfjárn, fólk að tala Austur Evrópskt tungumál án þýðinga, risastórar kanínur í jakkafötum að spjalla saman án þess að hreifa munnin, dósahlátur, endalausar þagnir, tónlist sem virtist vera að mestu byggð á hljóðum líkt og að draga neglurnar eftir skólatöflu, nærmyndir alveg upp í nasir....ég get haldið áfram að telja. Já, var ég búin að nefna að ég sat á öðrum bekk? Var í öðrum heimi þegar ég labbaði út og var svo skelfandi hrædd að ég hreinlega tók leigubíl heim. Þetta var mjög fallegt Edinborgarkvöld og leigubílstjórinn spurði mig afhverju ég hefði ekki labbað heim, hvað átti ég að segja: I am so bonechillingly afraid of the big rabbits in suits coming to get me. Held ekki, svaraði eins og auli að ég væri þreytt. Þreytt á sálinni hefði verið nær sannleikanum. Og ekki læri ég, vitiði hvaða mynd ég fór á næst: Sunshine. Um fólk sem fer út í geim og fer að missa vitið. Flott Sigríður.

Jæja, ætli það sé ekki tími til kominn að fara haska sér aftur að harðlífinu i.e. 4000 orða ritgerð sem á að skilast í næstu viku. Málefnið: vændiskonur.

Tónlistin: Everything In Its Right Place - Radiohead

Tilvitnunin:

[Mr. Grey explains to Lee why he's firing her]

E. Edward Grey: It's your behavior.

Lee: What about my behavior?

E. Edward Grey: It's very bad.

- Secretary

Bíómyndin: Inland Empire + Sunshine = áfallahjálp

Greinin: Understanding the Social and Cultural Contexts of Female Sex Workers in Karnataka, India: Implications for Prevention of HIV Infection eftir Blanchard et al.

Manneskjurnar: Systa og Mamma, augljóslega. Verð reyndar líka að nefna að Kurt Vonnegut var að deyja þannig að hann verður að fá að fljóta með.

Þegar byggingin hvarf og fólk í furðulegum búningum fór á ferð.

Það er langt síðan að ég hef upplifað einstaklega súrrealískan dag, hefði átt að gruna að það væri komið að því. Þetta byrjaði allt á fögrum laugardagsmorgni, fyrir utan að hann var ekkert sérstaklega fagur séð frá herberginu mínu þar sem ég var nývöknuð og, ef satt best skal segja, svolítið þunn. Þrátt fyrir þessar hömlur ákvað ég, eftir tveggja tíma gláp á sjónvarpið, að skella mér út í göngutúr til að létta aðeins á heilaþrýstingnum. Eftir mikið híf og hó hentist, jah frekar skakklappaðist ég, út. Dagurinn var fagur og leið mér strax betur, þangað til... Þarna var hann, maður í marchingband búning. Var barasta ekki tilbúin til að mæta svona, en jæja... þetta var allt í góðu. Síðan kom annar, og annar, og einn í viðbót. Þetta var farið að verða einstaklega furðulegt. Svo bættust fleiri í hópinn. Fólk allstaðar í alveg eins fötum, alveg eins bindum, alveg eins klútum...ég var alveg hætt að skija í þessu. Hvað var að fara gerast? Hvaða fólk er þetta? Og í hvaða vídd var ég eiginlega komin í. Beygði fyrir næsta horn og mætti sex lögreglumönnum á RISASTÓRUM hestum. Þetta var farið að verða of mikið fyrir minn litla, barða og þunna heila. Jæja, þá var ég komin í burtu frá Meadows, alltaf fullt af furðufuglum þarf, og alveg að mæta inn á Royal Mile. Þetta var að verða allt í lagi, engu er breytt nokkru sinni á Royal Mile, of gamalt. Var komin á hornið á Royal Mile frá George IV brúnni og allt í einu fannst mér eitthvað vera breytt. Án þess að ég hefði tekið eftir því var heil bygging horfin af yfirborði jarðarinnar. Bara púff, farin eins og hún hafði aldrei verið þarna. Núna var ég bara búin að fá nóg. Þetta var of furðulegt, of mikið í einu. Rölti niður Royal Mile og sá þá að allskonar fólk var búið að safnast saman og var greinilega að bíða eftir einhverju, þá fyrst laust svarið niður: Það var verið að halda skrúðgöngu. Auðvitað. Þess vegna voru fólk í marchingband búningum, fólk í alveg eins jakkafötum og löggur allstaðar. Auðvitað. En þið getið ímyndað ykkur hversu fáránlegt það var að vera til þegar þetta svar var ekki enn dottið inn.

Vitiði hvað ég gerði síðan? Ég horfði á skrúðgöngu (sjá undir orangemen). Og vitiði hvað: Ég held að þetta sé besta þynnkumeðal sem hefur verið fundið upp, jah allaveganna sem ég hef uppgötvað. Allir glaðir, tónlist í lofti, og fólk á öllum aldri að taka þátt. Þarna sat ég rétt hjá meadows á litlum steingarði í 45 mín og naut dagsins, held að þetta hafi hreinlega bara bjargað helginni!

Bókin: Switch Bitch - Roald Dahl, plús... fann myndabók um Richard Burton, gleði gleði!

Tónlistin: Ben Harper - Not fire, not ice

Tilvitnunin:

Bart: Are we awake?

Jim: We're not sure. Are we black?

Bart: Yes, we are.

Jim: Then we're awake, but very puzzled.

-------

Lili Von Shtupp: A wed wose, how womantic.

- Blazing Saddles

Myndbandið: Dylan Moran on Germany þar sem hann segjir meðal annars: On speaking German, "It sounds like a bunch of typewriters eating tinfoil being kicked down the stairs"

Bob Dylan singing, football kicking, and St. Patrick's drinking extravaganza!

Ég er uppgefin við það einfaldlega að sitja hér við tölvuna og pikka inn, í dag, í fyrsta skiptið síðan ég hreinlega veit ekki hvenær spilaði ég heilan klukkutíma af fótbolta. Og þvílík endalaus gleði sem það var, hverjum er ekki skítsama up rok og vesen, fótbolti var spilaður. Það sem er líka ennþá betra, okkar lið vann 20-19 eftir að hafa verið undir allan leikinn og undirrituð tókst að pota síðasta markinu inn. Ó ég á svo eftir að sjá eftir því að hafa hlupið svona mikið á morgun, finn það á mér. Tók líka nokkrar dýfur og vel valdar rúllur á blautu grasinu. Anyhoo, ég er að fara fram úr mér....um nokkra daga.

Þetta byrjaði allt á fimmtudaginn með aðalfundi skandinavíufélagsins í skólanum þar sem mér tókst að bjóða mig fram við að vera gjaldkeri félagsins á næsta ári. Já, ég gjaldkeri, að vinna með og hafa ábyrgð á peningum. Ó þetta fólk veit ekki hvað það er að koma sér í, reyndar ekki ég heldur. Það endaði á pöbbnum með nokkrum bjórum.

Föstudagurinn: Partí hjá vinkonu minni. Bjór var drukkinn og endað með því að syngja Dylan lög til 5 þegar ég var ein af þeim síðustu að hypja mig út. Röddin algjörlega farið. Ég segji nú bara, hafið þið reynt að syngja All Along the Watchtower eða A Hard Rain's A-Gonna Fall hástöfum, eða að syngja the great Dylan í meira heldur en tvo tíma stöðugt, ég vill bara benda á þetta.

Laugardagurinn: St. Patrick's day. Var kannski ekki í minni bestu stemmingu vegna takmarkaðs svefns en fór samt í bókabúðina góðu og eyddu tveim tímum í að verðmerkja bækur. Um kvöldið var haldið í póker þar sem ég tapaði frekar illa, reyndar alveg mjög illa. Hef sjaldan séð eins léleg spil á æfi minni, nei bíddu aðeins....síðast þegar ég spilaði líka var ég með alveg eins spil. Tókst síðan að koma við í partíi á leiðinni heim til að segja hæ, en var þá alveg alveg alveg búin á því og heim var haldið.

Var komin á fætur kl. 10 í morgun, spilaði fótbolta og fór síðan í DOUBLE BILL þar sem voru sýndar Brief Encounter og Casablanca. Er núna á bókasafninu í smá pásu og síðan liggur leiðinn í leikhús til að sjá hina alræmdu Penny Dreadfuls í fyrsta skiptið...svona leikskyssur með keim af Viktoríutímabilinu, hef heyrt að þeir séu frábærir. Síðan verður vonandi haldið heim þar sem ég mun falla í rúmmið án vott af reysn og mun rotast fram á morgun eins og barður selur (og örugglega alveg eins aðlaðandi).

Myndin: Brief Encounter/Casablanca (Bogart er töffari dauðans, og reyndar dauður töffari líka)

Tónlistin: Allur Bob Dylan í heild sinni, sungið af mér, illa

Bókin: Louisa May - Sexton (verð að fara horfa á Little Women aftur, mmmmm)

Íþróttataktar: Tókst að skjóta framhjá opnu marki 3 í dag, það þarf spes talent til að vera ég

Ritgerðir, umsóknir og vitiði hvað....fleiri umsóknir

Ég er að skrifa umsókn. Já, aftur. Langar mig mikið til að vita nákvæmlega hvað ég hef skrifað margar umsóknir á minni stuttu æfi. Er þetta eðlilegt? Búin að skrifa allaveganna þrjár á síðasta mánuðinum, held ég. Ég hreinlega veit ekki hvað ég er búin að skrifa margar. Og er ekki ennþá búin, núna er ein eftir í viðbót...nei bíddu, tvær. Þar á meðal 20 blaðsíðna doðrantur (elska þetta orð) sem ég þarf að skrifa á næstu vikud, endalaust vei. Hef víst verið að vinna undir þeim merkjum að "Ekkert gerist nema að maður sæki um" en ég held að það sé farið að hafa áhrif á geðheilsuna. Og síðan er ritgerð fyrir morgundaginn.

En það er ljós við enda gangsins, langa langa langa gangsins. 31 mars er ég aftur að fara til London, alveg óvænt! Kemur ekki í ljós að samtökin sem ég er að vonast til að vinna fyrir í sumar er með sýningu í lok mánaðarins, skrifa meira um það síðast. Verður svona microferð þar sem ég mun vonandi komast frá því að gista, we will sway indeed.

Lagið: Sexbomb - Tom Jones (smá trivia, vitið þið að ég á einhverstaðar heilan geisladisk sem inniheldur ekkert nema þetta lag, skrifað fjórtán sinnum)
Tilvitnunin: CJ: I'm back in America now; I have rights. I'm no longer belted down next to the passenger from hell... It was gruesome. If you'll look out the left side of the cabin you'll see the fjords. Then we got a history of the fjords. Then we got a quiz on the fjords. Do you have any idea how much I'd like to dress you up in lederhosen and drop-kick you into a fjord?

- The West Wing

Jafnrétti á Íslandi (í tilefni International Women's Day)

Til hamingju með daginn allir saman, bæði konur og karlar. Til að byrja með vil ég benda á þessa tengla, allir eru virkilega áhugaverðir og er frumvarpið algjör skildulesning. Fannst mér þó greinin í The Guardian eftir Zoe Williams langskemmtilegust. Þar hittir hún naglan á höfuðið. Passa verður að gleyma ekki aðaltilgangi kvennadagsins í of miklu prjáli og dansgleði. Almennt jafnrétti (bæði fyrir konur og karla) er grunvöllur allra mannréttinda og er mikilvægt að umræðan sé málefnaleg ekki ofskreytt í hátíðarhöldum. Bendi ég á tilvitnunina frá Zoe Williams hér að neðan:

http://www.mbl.is/media/57/657.pdf

http://www.mbl.is/mm/frettir/innlent/frett.html?nid=1257469

http://www.guardian.co.uk/Columnists/Column/0,,2028196,00.html

"What is not relevant is fun-packed dancing from around the world, spice workshops and fashion shows. Fashion is to international women's rights as Agassi kitchen utensils are to gay rights. Yes, some women are interested in fashion; some gay men own more than one brightly coloured fish slice. But it is an outrage against people who take liberties seriously - who embody the core of feminism by interpreting it as a war that hasn't been won until it's been won for all women - to trivialise these matters."

Allaveganna, þá er þessi vika búin að vera stórkostlega brjáluð, meira heldur en vanalega og þá er nú mikið sagt. Til að byrja með fékk ég tillöguna mína fyrir lokaritgerðina samþykkta! Tókst meira að segja að fá B fyrir hana sem ég er nokkuð ánægð með. Theatre for Development in Cambodia. Já, þetta er víst það sem ég mun eyða tímanum mínum í héðan í frá. Er alveg svakalega spennt og er þetta alveg virkilega spennandi. Er líka búin að fá umsjónamann fyrir verkefninu og er ég að fara hitta hann á morgun. Hann heitir Neil Thin, eða Mr. Tree eins og Hörpu tókst að kalla hann, og er sérfræðingur í þróunarmálum. Er að fara hitta hann á morgun í smá spjall. Á mánudaginn fékk ég síðan óvæntan glaðning. Kom í ljós að samtökin sem ég hef verið í sambandi við Amrita Performing Arts er með sýningu í Barbican í London í lok þessa mánaðar, ég þangað! Á reyndar eftir að vinna úr smáatriðum s.s. að panta miða og ferðina, en því verður kippt í liðinn um helgina.

Tókst síðan loksins að koma mér á pöbbann, og ekki bara það. Horfði á Arsenal tapa fyrir PSV á stóru tjaldi með góðvini mínum Tom, fyrirgefðu Harpa en mér var hugsað til þín. Örlítið þunn í dag, en ég er ung og hress, ætti að lifa það af. Er vonandi síðan að fara á klassíska tónleika á morgun þar sem vinkona mín er að fara spila á selló (hehe, selló er snilldar hljóðfæri, algjörlega). Um helgina er ég vonandi að fara í mat, í næstu viku er fundur hjá Skandinavíufélaginu og er líka að fara á leikrit. Inn á milli er ég að rembast eins og rjúpan með hægðarteppu að skrifa eitt stykki ritgerð fyrir þriðjudaginn um "ritualization". Veit allaveganna núna hvað það þýðir, sem er mjög góð byrjun. Úff, er uppgefin bara að skrifa þetta.

Vil ég enda þetta blogg á tilvitnun frá góðvini mínum og meistara Woody Allen:

"His only regret in life is that he is not someone else." (Snilld í poka).

Tónlistin: Sinnerman - Nina Simone (það gerist ekki betri tónlist heldur en þetta lag)

Hljóðfærið: Selló

Bókin: Ritual Theory, Ritual Practice - Catherine Bell

Bíómyndin: 300 (hreinlega get ekki beðið! nokkrar vikur í frumsýningu)